CIĘŻKIE CHWILE AZYLU ....

02-03-2010
Dzięki Państwa pomocy i dobremu sercu udało się nam spłacić część ogromnych rachunków za dogrzewanie pomieszczeń. Obecne zadłużenie Azylu za prąd i gaz to ok. 4.000,00 zł. Będziemy wdzięczni za Państwa pomoc w spłacie zaległych rachunków.

Azyl utrzymuje się wyłącznie dzięki dobroci Państwa serc i to dzięki Państwa pomocy może cały czas ratować potrzebujące zwierzęta.

Dane do wpłaty:
Fundacja Św. Franciszka "Pomóż zwierzętom - naszym małym braciom"
Numer konta bankowego:
38 10600076 00004048 30197758
(SWIFT: BPHKPLPK, IBAN: PL 38 10600076 00004048 30197758) „Darowizna na rzecz fundacji"

Witam,
Misio vel Sajmonek pozdrawia i informuje, że jest mu dobrze w nowym domku. Jast głaskany i drapany za uszkami więc często mruczy z zadowoleniem. Dostał od państwa speckarmę w saszetkach więc na menu też nie narzeka. Na początku marca jedzie na Białobrzeską na przegląd kota. Ma też swój własny fotel na którym kocha sobie podsypiać. Przesyła fotkę. Swój stary koszyk obsiusiał kilka razy dając tym wyraz swojej do niego niechęci. Pani wyniosła koszyk na balkon i skończyło się siusianie. W miejscu koszyka leży kocie posłanko, na którym kotek często poleguje i ani mu w kociej główce żeby je obsiusiać.
Sajmonek pozdrawia i będzie w kontakcie.
W imieniu kotka Beata
Aktualizacja 10-08-2009:
"Kochana Pani Ireno,
To ja, Sajmonek. Kiedyś nazywałem się Misio ale to było strasznie dawno temu. Teraz mam dużo imion. Pan mówi na mnie Mój Maluszek (!!) albo Moje Czarniutkie. A Pani mówi, że jestem Jej Kocią Żabką i codziennie jak wraca z polowania to czesze mnie szczoteczką i głaszcze, a potem daje mi pół kociej kiełbaski. Pyszne są. Chciałem Pani powiedzieć, że nie musi się Pani o mnie martwić. Dobrze mi w nowym domu. Chyba mnie tu kochają. Nie myślałem że ja też jeszcze kogoś pokocham. Bałem się że znowu mnie oddadzą. Ale moi Nowi Państwo cały czas mi powtarzają że nie zrobią tego za wszystkie pieniądze świata, że jestem tylko ich i że już zawsze będę z nimi. I ja im wierzę Pani Ireno i oni to wiedzą, bo tak na nich patrzę, że mogą to wyczytać z moich kocich oczu. Często jeżdżę z Państwem do naszego drugiego domku na Mazury. Pan powiedział, że nie będę jeździł w pudełku więc siedzę u Pani na kolanach i rozglądam się dookoła. W Warszawie mamy balkon i czasami wychodzę sobie i wygrzewam się na słoneczku. A na wsi jest weranda i trawka rośnie dookoła. Jadłem już raz trawkę. Ale była dobra. Wie Pani pewnie że mam jakiegoś guza na boku. W sprawie tego guza Państwo zabrali mnie na Białobrzeską i tam mnie kłuli i nie było to miłe. I wszyscy mnie oglądali i mówili, że jestem Big Cat ale ładny i że powinienem się nazywać Lucky. A potem Pani dwa dni była smutna aż zadzwonił Pan Doktor i powiedział żeby ODCZEPIĆ SIĘ OD KOTA! To miało niby znaczyć że jestem zdrowy. Mówię Pani ale mnie wycałowała! Nie lubię tego ale nie protestowałem. Widać potrzebowała tego całowania a ja byłem pod ręką. Załączam parę zdjęć żeby Pani mnie nie zapomniała. Niestety schudłem tylko kilogram a apetyt niezmiennie mi dopisuje. To do następnego maila Pani Ireno. Pozdrawiam"
Aktualizacja 04-03-2010
"Kochana Pani Ireno,
To ja, Sajmonek. Pamięta mnie Pani jeszcze ? Pewnie tak, bo takie dorodne kotki jak ja rzadko goszczą w Azylu. Cały czas jestem dorodny, prawdę mówiąc nic nie schudłem. Ale jestem zdrowy i szczęśliwy. Miałem nawet urodziny ! Pierwsze ! Pani powiedziała, że trzeba uczcić to, że minął już cały rok odkąd dołączyłem do rodziny. I jeszcze powiedziała, że to jest tak jakbym narodził się na nowo. W prezencie dostałem pyszny koci pasztecik tylko nie wiem po co była ta świeczka. Na gwiazdkę też dostałem prezent, podobno zasłużyłem bo byłem grzecznym kotkiem. Tak po prawdzie to z tą grzecznością różnie bywa, zdarzyło mi się parę razy nasiusiać na kołdrę, bo tylko w ten sposób mogłem zamanifestować swoje niezadowolenie. Zawsze potem bardzo się wstydziłem, zwłaszcza, że pani robiła mi wymówki. Ale nigdy mnie nie uderzyła, ani pan też nie. Dobrze mi bardzo Pani Ireno, jestem szczęśliwym kotkiem i często głośno mruczę. Chciałem żeby Pani o tym wiedziała.
Pozdrawiam,
Sajmonek"

Witamy !
Chcieliśmy serdecznie podziękować za koteczkę (urodziła się u Braci Franciszkanów), którą mogliśmy adoptować 02-11-2009. Kicia nazywa się Laura i jest serdecznym towarzyszem zabaw naszego drugiego koteczka Stefana (znalezionego 4 tygodnie wcześniej na parkingu dla TIR’ów). Są w podobnym wieku dlatego są idealnymi partnerami do kocich figli i psotek.
Pozdrawiamy,
Ania i Robert

Obiecałam więc przesyłam zdjęcia burasa - ma teraz na imię Pimpuś. Tak nazwała go właścicielka czyli 10 letnia Weronika. Choć wydaje mi się, że to zbyt spokojne imię jak na charakterek Pimpusia.
Pimpuś:
- w 5 sekund po wypusczeniu z kontenera poczuł się jak i siebie w domu,
- w 30 sekund odnalazł bezbłędnie drogę do kuchni i wyczyścił miski pozostałych 2 kotów - (przypłacił to oczywiście rozwolnieniem),
- kolejne 30 sekund zajęło mu porozstawianie pozostałych kotów po kątach,
- 1 dzień zajęło mu wpadnięcie za łóżko - skąd nie mógł wyjść o własnych siłach - wydobyty wpadł kolejny raz i jeszcze raz, i jeszcze raz ...
- 2 dni zajęło mu wpadniecie za szafę - też nie mógł wyjść i też po wydobyciu próbował po raz kolejny,
- 1 dzień - znalezienie miejsca gdzie stoi kocia sucha karma. Na samym znalezieniu nie poprzestał - ale tym razem ja byłam szybsza. I tak w ogóle to bardzo mi się przy Pimpusiu wyostrza refleks choć muszę przyznać że jak śpi to jest rozkoszny ...
Pozdrawiam,
Monika

Na początku tego roku adoptowaliśmy z Azylu w Konstancinie Triłapka. Po przebytej chorobie wrócił do zdrowia, jest pełen sił, świetnie sobie radzi pomimo swoich trzech łapek, uwielbia zabawy z zaprzyjaźnioną bokserką oraz innymi kotami. Jest uwielbiany przez wszystkich domowników. Zdjęcia od nr 2 do 6 pochodzą z tegorocznych wakacji.
Dziękuję i pozdrawiam,
Magda.

23-09-2009:
Zamieszczamy poniższy list na dowód, że macierzyństwo nie wyklucza opieki nad kotem czy jego przygarnięcia. Chcemy się nim koniecznie podzielić gdyż często dzwonią do nas zaniepokojone przyszłe mamy z pytaniem, czy dotychczasowy koci domownik nie będzie stanowić zagrożenia dla dziecka i czy aby nie powinny pozbyć się futrzanego przyjaciela. Nic bardziej błędnego. Zdrowy, zadbany, niewychodzący kot nie jest źródłem chorób.

"Pani Ireno,
z ogromną radością pragniemy poinformować, że grafitowa Klara i biało-czarna Grażynka zadomowiły się u nas na dobre. Kotki adoptowaliśmy w lipcu tego roku. Najpierw zamieszkała z nami Klara, a potem wzięliśmy Grażynkę. Klara przez pierwsze 4 dni nie wychodziła zza wanny i nie można jej było namówić na jakiekolwiek jedzenie. Grażynka jak tylko przyjechała zaczęła zwiedzać mieszkanie i dzisiaj trudno namówić ją, aby nie spała w łóżku z naszym synkiem Danielem, więc na ogół śpi. Czasem udaje jej się wejść do łóżeczka naszego drugiego chłopca - 2 tygodniowego Piotrusia, na co nie pozwalamy, pomimo tego, że kotki są bardzo łagodne w stosunku do naszych dzieci. Klara nazywana jest Naszym Sfinksem i najczęściej chodzi swoimi drogami lub stacjonuje na głośniku komputera, stojącego na parapecie. Jest typowym kotem, niemniej jednak potrafi się przytulać kiedy ma na to ochotę.
Z tego widać, że kotki mają skrajnie różne charaktery. Cała nasza rodzina kocha je bardzo i nie wyobrażamy sobie bez nich naszego domu. Pozdrawiamy serdecznie panią Irenę oraz wszystkich pracowników i wolontariuszy schroniska.

Artur, Kasia,Daniel i Piotruś Szabowscy

P.S. Zdjęcia zamieścimy wkrótce."

Aktualizacja 05-10-2009:
Witam serdecznie,
Przesyłam obiecane zdjęcia naszych dziewczyn.
1. Gdy kotki były małe, to mieściły się w umywalce. Na sypialnię wybrały sobie łazienkę.
2. A to nasz Piotruś, przez rodzinę i przyjaciół zwany Milutkiem. Tu ma 2 dni.
3,4. Grażynka i Daniel postanowili się zdrzemnąć.
5. Grazynka w kuchni, to jej ulubione miejsce.
6. Na tym zdjęciu śpimy razem.
7. Danielek kocha Grażynkę z wzajemnością.
8.A to cała nasza rodzina w komplecie.

Pozdrawiamy panią Irenę, wszystkich pracowników i wolontariuszy,
Kasia, Artur, Danielek i Piotruś

Dzień dobry :)
Przesyłam kilka zdjęć dwóch cudownych koteczek, które zaadoptowałam na początku września. Inka i Milka miewają się świetnie i chyba już nie pamiętają, że kiedykolwiek mieszkały gdzie indziej niż z nami :) Ogromne podziękowania dla wolontariuszki Kariny, która tak wspaniale przygotowała kotki do adopcji :)
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna

"Pani Ireno,
Kotki, które wzięłam w sobotę są już zdrowe i mają się świetnie :-) Załączam kilka zdjęć. Pozdrawiam serdecznie
Mira"

P.S. (od Azylu)
To właśnie dwóch szczęściarzy spośród Młodzieży Azylowej, którzy znaleźli Opiekunkę :-))

... została znaleziona w piwnicy. Poszukiwała wirtualnego opiekuna.
Koteczka znalazła Opiekunkę, nowy dom i duużo uczucia. Bardzo się cieszymy

Spieszymy podzielić się radosną informacją, że w sobotę czarny 7- tygodniowy kociak, uratowany przez panów funkcjonariuszy z Oddziału Prewencji Policji w Piasecznie znalazł nowy dom i bardzo miłą Panią! Od razu dostał prezent - piękną obróżkę :-) Do adopcji została jeszcze siostrzyczka, zapraszamy.

Witam,
Przesyłam zdjęcia Miszy - naszej kotki, którą wzięliśmy z Azylu w grudniu 2008. Ułożyłam je chronologicznie, od najwcześniejszych zdjęć kotki, do ostatnio zrobionych :) Pozdrawiamy serdecznie i mam nadzieję do rychłego zobaczenia.
Agnieszka i Dominik

Witam serdecznie,
w zeszłym roku przywiozłam do Kociego Azylu dary z akcji zbiórki dla bezdomnych zwierząt, którą sama organizowałam w Warszawie na osiedlu leśnym na Bemowie. Zostawiłam, co zebrałam ale nie wyszłam z pustymi rękoma :-) Adoptowałam śliczną, ok. 2-miesięczną koteczkę, trikolorkę. Odebrałam ja prosto ze wspaniałych dobrych rąk Pani Irenki. Chciałam poinformować, że koteczka ma się zdrowo i przesłać jej najaktualniejsze zdjęcia wraz z jej domowym kolegą :-) Kotki bardzo się polubiły i zaakceptowały. Kotka nazywa się Nutka. Pozdrawiam serdecznie i życzę samych sukcesów oraz Bożej opieki podczas noszenia pomocy bezdomnym czworonogom.
Magda z Warszawy

Witam !!
Przesyłam zdjęcia mojej kotki, adoptowanej z państwa Azylu na początku stycznia. Kotka nazywa się Pola. Jest miluśka, uwielbia głaskanie, przytulanie a także zabawy z moją 2 letnią córeczką. Kotka świetnie się zaklimatyzowała i doskonale dogadała z córką. Jest grzeczna, czyściutka i towarzyska. Cieszymy się bardzo z faktu, że stała się członkiem naszej rodziny.
Pozdrawiam,
Marysia

Dwa tygodnie temu, adoptowaliśmy ślicznego, wystraszonego rudaska. Ze względu na "bursztynowe" oczka nazwaliśmy go Bunio.
Bunio, chociaż nadal trochę nieufny, czuje się dobrze, chętnie się bawi i uwielbia kiedy go głaszczemy. Szybko znalazł swoją kuwetę, i bezpieczne miejsce do spania. Dziękujemy Pani Teresie, za przyjazne nastawienie i zainteresowanie losem Bunia.

Pozdrawiamy,
nowi "rodzice" Bunia

Szanowni Państwo,
na początku września, podczas akcji adoptowania kotków w Realu na Jubilerskiej, przygarnęliśmy biało - rudą koteczkę. Ma się bardzo dobrze, szaleje i rozrabia, zaprzyjaźnia się z naszymi zwierzakami. W załączniku przesyłam kilka zdjęć Mruni, bo tak teraz się nazywa. Serdecznie pozdrawiam i życzę wszelkiej pomyślności.
Z poważaniem,
Urszula

Aktualizacja - marzec 2009
Szanowni Państwo,
odzywam się ponownie, by opowiedzieć co nowego u Mruni. Miewa się świetnie, rozrabia aż miło - w zasadzie nie ma już miejsc, do których by nie zajrzała. "Zaprzyjaźniła" się z firankami, wspaniałymi, bo ciepłymi piecami kaflowymi. Uwielbia włazić do wszystkich pudeł, koszyków i toreb, jakie staną na jej drodze. Zaprzyjaźniła sie z Filemonem - naszym kocurem i Rupertem, wielce rasowym kundlem. Wspólnie się bawią i szaleją po domu. Dzięki niej Filemon, dorosły i stateczny, nieco odmłodniał i z chęcią uczestniczy w szaleńczych pościgach, zabawach i polowaniach. A czasem nawet pozwala się do siebie przytulić :). Przesyłam kilka aktualnych zdjeć Mruni i serdecznie pozdrawiam,
Urszula

Aktualizacja - październik 2008:
Witam serdecznie,
po małych problemach Ramba z przednimi łapkami chłopaki rosną zdrowo jak na drożdżach i juz zaczynają spełniać swoje obowiązki - jak pilnowanie domu i nie wpuszczanie obcych, a wkrótce dostaną nowe budy...
Pozdrawiam,
Emilia

Aktualizacja - luty 2009:
Witam, Przesyłam aktualne fotki Rexa i Rambo do "dorzucenia" na stronę: "Rex i Rambo - już nie maluchy, choć to ich pierwsza zima, bronią obejścia jak prawdziwe lwy, aż trudno uwierzyć, że jeszcze w lipcu mieściły się w małym, zwykłym koszyczku ..."
Serdecznie pozdrawiam,
Emilia

Witam,
Chciałabym napisać kilka słów o losie Trusi, którą adoptowaliśmy już prawie rok temu.
Z bardzo bojaźliwego kotka, który bał się niemal wszystkiego Trusia stała się niesamowicie miłym i towarzyskim zwierzakiem :) Prawie cały czas towarzyszy Nam w domu i śledzi na każdym kroku. Trusia lubi również dobrze zjeść... do jej ulubionych potraw należy wołowina i mleko :)
Dziękujemy za wspaniałego przyjaciela.
Hania & Pierre

Witam,
na początku września wzięłam od Was małego, 3 miesięcznego rudo-białego kocurka po przejściach - znaleziono go na Bemowie, wychudzonego (widać było żeberka), nieufnego i mimo Waszej wspaniałej opieki zestresowanego. Wraz z kotką - czarno-białą Betą, starszą od niego o miesiąc - zawładnęły nie tylko mieszkaniem, ale również i sercem. Zdrowe, wysterylizowane, mające osobne kuwety i dużo zabawek - myszy, przewróciły cały dom do góry nogami (wcale nie narzekam na to !).
Dziękuję za wspaniałego towarzysza
Joanna

Najmilsi,
Wreszcie mam chwilkę, żeby pokazać moją kochaną Kizię-Mizię, parę miesięcy po adopcji. Miała być Kropka (od rudej plamki koło noska), ale charakter Kociny spowodował samoistnie zmianę imienia. Moja Maleńka trafiła do mnie w końcu kwietnia z Arkadii. Była przestraszona, miała niezbyt ładne futerko, siedziała sobie smutna w klatce w kąciku, bo zdecydowanie większe zainteresowanie budziły słodkie małe kocięta buszujące obok. A ona miała już prawie rok i była po "za dorosła". Ale po prostu przykuła mój wzrok, a kiedy wzięłam ją na ręce, to po prostu było oczywiste, że musi pojechać ze mną do domu. Objęła mnie łapinkami za szyję i mocno wtuliła się mordką w mój policzek i nie chciała puścić...
Od początku była bardzo ufna, czyściutka i bardzo grzeczna. Ma mnóstwo zabawek, piękny drapak, poza tym poświęcam jej codzienne czas na zabawę, więc nie jest w żadnym razie kotkiem "demolującym". Ma swojego Pana Weterynarza i swoich zaprzyjaźnionych Dużych (moi rodzice, z wzajemnością, bardzo ją polubili), których zaakceptowała do tego stopnia, że – pod moją nieobecność – z Dużymi "na zastępstwie" również sypia J Mamy za sobą również pierwsze wspólne podróże, które znosiła bardzo, bardzo dzielnie. Polubiła choinkę, choć bombek trzeba było pilnować. Nadal się boimy tylko odkurzacza ;-). Obecnie Kizia jest piękną, dorosłą i puchatą Koteczką z zielonymi oczami i zestawem mruczanek - kołysanek na każdą okazję. Uwielbia się przytulać, być noszona na ręku, wykonywać masaż z akupunkturą, albo po prostu drzemać przyklejona do ramienia lub nogi. Gadułka z niej straszna, krzyczy na mnie jak wracam z pracy, że stanowczo za długo mnie nie było, pogania przy uzupełnianiu misek, opowiada swoje sny i marzenia, woła do towarzystwa i zabawy lub do wyciągania zabawek spod szafek i lodówki. Zaanektowała wszystkie parapety, ma na nich swoje kocyki i pieluszki. Chętnie zagląda do talerza, żeby sprawdzić czy Duża powinna się z nią podzielić. Jest troszkę grymaśna i bardzo wymagająca, jeśli chodzi o jedzenie. Dla wątróbki drobiowej dałaby się pokroić. Uwielbia lody i suchy chleb (miąższ) – być może to ostatnie jest jakimś wspomnieniem po okresie tułaczki i bezdomności. Ale teraz już wie, że nigdy więcej nie będzie odrzucona zmarznięta i głodna. Uważam za ogromny zaszczyt i szczęście, że tak cudowne Stworzenie zechciało mnie pokochać i trafiło pod mój dach.

Dziękuję, że znaleźliście ją dla mnie.
Kasia

Szot to już nasz drugi kot przygarnięty z Azylu. Przy adopcji pierwszego Pani Irena namawiała na przygarnięcie dwóch naraz, ale nie daliśmy się namówić ... Efekt był taki, że po 1,5 roku pojechaliśmy do azylu po towarzysza dla Lufy :)
Dziękujemy Azylowi za wspaniałe zwierzaki !
Magda & Wojtek

Dobry wieczór :)
Kicia wzięta dziś od razu znalazła kanapę i fotel - komputer jej nie zainteresował.
Pozdrawiam serdecznie,
Anna

Aktualizacja - grudzień 2008:
Kicia nazywa się teraz Pelasia, szybko się zaaklimatyzowała, chociaż ciągle ma opory przed wejściem na kolana, może to i dobrze ;) Miała trochę kłopotów z żołądkiem, dostała lekarstwa, teraz jest już znaczna poprawa. Pelaśka przesypia prawie cały dzień, a nocą zaczyna bal ;) Nie ma miejsca w mieszkaniu, gdzie by nie weszła, myszki - zabawki, pozostałość po jej poprzedniczkach, mają teraz pourywane uszy i ogony, Pelaśka myszce nie daruje... Jest to kotek gadatliwy, głównie, kiedy dopomina się o jedzenie, a dopomina się zawsze, kiedy tylko się obudzi, po prostu kocha jeść. Kilka nowszych zdjęć:

I jeszcze linki do dwóch filmików z Pelasią w roli głównej:
http://pl.youtube.com/watch?v=2cylWw8JdU4
http://pl.youtube.com/watch?v=Fb1WxPEJMrY

Pozdrawiamy serdecznie i składamy najlepsze życzenia Wesołych Świąt dla Pani Ireny, Personelu i wszystkich podopiecznych Azylu,
Anna z Pelasią

Witamy,
przesyłamy zdjęcia Terakoty, która teraz nazywa się Pola. Pola jest z nami od września. Adoptowaliśmy ją podczas jednej z akcji w Arkadii. Kotka miewa się dobrze, chociaż ostatnio straciła towarzysza (też na zdjęciach). Myślimy już o przywiezieniu dla niej nowego kolegi :) Pola była bardzo chudziutka ale teraz jest już całkiem sporym kotkiem, jest bardzo miła i głośno mruczy jak już uda namówić się ją do wskoczenia na kolana :). Jest bardzo grzeczna - nic nie niszczy pomimo że jest młodym i energicznym kotkiem.
Pozdrawiamy i życzymy wszystkiego najlepszego, całej załodze oraz wszystkim podopiecznym Kociego Azylu (który napewno jeszcze nieraz odwiedzimy).
Natalia i Maciek.

Dzień dobry :),
chciałam poinformować Państwa, że adoptowane przeze mnie kotki czują się dobrze. W sobotę zagościły u nas mały czarny kocurek(2 miesiące - nazywa się Ramzes) oraz szaro-bura pręgowana koteczka (4 miesiące - nazywa się Gaga). Mamy już kotka czarnego który nazywa się Admirał i ma dwa lata, ucieszył się nawet z towarzystwa - jest bardzo zabawowym kotkiem - chociaż jest wykastrowany nie stracil werwy :) Razem biegają i się bawią, nie będzie mu już tak smutno jak wychodzimy z domu, jest bardzo uczuciowym i delikatnym kotem. Mamy go z lasu, z Borów Tucholskich, mógłby tam nie przetrwać zimy, ale na szczęście udało nam się go wyleczyć i teraz jest okazem zdrowia. Koteczki maja apetyty, Ramzes po dwóch obsikaniach kocyka nauczył się korzystać z kuwety i już nie jest to dla niego problem. Gaga niestety jeszcze nie daje się nam dotknąć, ale z kotkami dużo się bawi - może potrzebuje więcej czasu, żeby nam zaufać.
Następnym razem prześlę kilka zdjęć koteczków, dziękuję bardzo i serdecznie pozdrawiam, życzę dużo siły i wiary, że będzie lepiej :), pozdrawiam,
Luiza

Aktualizacja - październik 2008:
Witam ponownie :),
Admirał cały czas uczy Gagę i Ramzesa dobrych manier bo jest takim nostalgicznym kotkiem z zasadami - nie ma w nim żadnej agresji, za to jest mnóstwo chęci do zabawy co nas bardzo cieszy i to, że tak się przyjaźnią bez względu na płeć. Kiedy Gaga nawołuje Admirała on zawsze spieszy jej z pomocą i odwrotnie. Kiedy ona woła, on przybiega a Ramzes jest kolegą ich wszystkich i potrafią razem się bawić biegąjac wszędzie. Ramzes ssie mi ucho w nocy, pewnie jeszcze by chciał z mamą pobyć ale staramy mu się to jakoś wynagrodzić :) Staramy się namawiać swoich znajomych, żeby zaadoptowali kotki ale w większości przypadków już mają swój zwierzyniec, albo tak naprawdę się nie nadają do tego, żeby posiadać zwierzątko. Mam nadzieję że wszystkie kotki znajdą dom, ale wiadomo jak to wygląda w rzeczywistości. Dokarmiamy kotki piwniczne; mają tutaj na podwórku spory wybieg i na szczęście dużo osób o nie dba. Na zimę mają otwarte okienko i jakoś dają radę.
Przesyłamy kilka zdjęć, niektóre były robione jeszcze w lecie - mamy siatki w oknach, żeby kotki mogły swobodnie się poruszać i nie zrobić sobie przy tym krzywdy. Teraz okna są już pozamykane, ale na parapetach mają legowiska i jak tylko chcą popatrzeć to to robią. Sa bardzo kochanymi kiciusiami i mądrymi. Dziękuję za możliwość zaopiekowania się nimi i Admirał też dziękuje, bo ma wreszcie kompanów do zabawy i nie siedzi sam kiedy nas nie ma.
Pozdrawiamy i życzymy, by zjawiło się dużo dobrych ludzi, którzy będą na tyle odpowiedzialni, by zrozumieć potrzeby zwierząt i to, że są one bezinteresownie dobre i że kochają mimo wszystko.
Luiza i Janek

Witam !
Chcemy przekazać pozdrowienia od Figi - czarnej pieszczochy, adoptowanej 23 września 2008 r. Jest cudowną i nadzwyczaj grzeczną kociczką. Całą rodziną nie możemy się nadziwić gdzie się takie przytulaśne i ufne do wszystkich uchowało ? Ma przecież niemal 2 lata i była już mamą. Bardzo lubi przesiadywać na kolanach i śpi z nami w łóżku. Obecnie jest na etapie odkrywania coraz to nowych miejsc do spania w ciągu dnia: na krześle, na parapecie, na łóżku, na dywanie, na swetrze. Specjalnie dla niej kupiony kocyk skrzętnie omija. Lubi bawić się szmacianą myszką a skarpetka z kocimiętką może nie istnieć. Zawsze nas wita w progu gdy wracamy do domu. Apetyt też dopisuje choć już ma swoje preferencje. Ogromnie dziękujemy za naszą Figę.
Pozdrawiamy,
Barbara i Marek

Witam !
Chciałabym bardzo podziękować za uroczego 4-miesięcznego kota, którego wzięłam z Państwa azylu trzy tygodnie temu, czwartego września 2008. Kotek jest czarny (z białą łatką pod szyją i białą łatką na brzuchu w kształcie uśmiechu), co przydaje mu z jednej strony elegancji, z drugiej figlarności. Nazwałam go Joker, na cześć poruszającej kreacji Śp. Heath’a Ledgera w filmie „Mroczny rycerz”. Joker jest nie tylko pełen wdzięku, ale i odznacza się niezwykle przyjacielskim usposobieniem. Gdy go po raz pierwszy zobaczyłam, siedział sam jeden w klatce. Był nieśmiały i nie reklamował się żywo, jak inne koty w sąsiednich klatkach. Mimo to zwrócił moją uwagę. Pierwszego dnia, po przeprowadzce do mnie, biegał po mieszkaniu i mruczał, praktycznie bez przerwy, aż się bałam, że wyczerpie limit na resztę życia. Uwielbia się bawić (zwłaszcza myszami czarnego koloru), ale czarny kolor lubi do tego stopnia, że gdy pogubi myszy, poluje na koniuszek własnego ogona! Lubi też zabawę w chowanego. Ma wygodne legowisko w najlepszej, centralnej części mieszkania, skąd bacznie obserwuje każdy mój ruch, jednak w nocy, woli spać obok mnie na poduszce, pomrukując aż do zaśnięcia. Nie odstępuje mnie na krok. Gdy piszę na komputerze, leży mi na kolanach, razem ze mną ogląda telewizję, słucha muzyki a nawet wskakuje do umywalki rano. Nigdy wcześniej nie miałam kota, i nie spodziewałam się, że może on się okazać tak wiernym towarzyszem.
Pozdrawiam,
Karina

Witam serdecznie,
mieliśmy z mężem przyjemność adoptować w zeszłą niedzielę czarno-białą kotkę (w ramach imprezy w PKiN). Chcieliśmy Państwu serdecznie podziękować za tę możliwość. Kleosia jest wspaniałym kotkiem - czystym (zawsze załatwia swoje kocie sprawy do kuwety), radosnym, przymilnym i psotnym (jak na zdrowego koteczka przystało). Myślę, że czuje się u nas dobrze, więc mogą być Państwo spokojni. Z początku mieliśmy problemy z jedzeniem bo nasza pupilka nie chciała nic jeść ale po wizycie u weterynarza okazało się, że była trochę podziębiona i po podaniu odpowiednich leków wrócił jej apetyt. Jeszcze raz dziekujemy za naszą nową przyjaciółkę.
Serdecznie pozdrawiamy,
Aleksandra i Marcin

Witamy,
Miło nam zakomunikować, że zaadoptowana Koteczka, miewa się doskonale... Choć nie powinniśmy mówić bezosobowo o czarnej młodej damie - Zośce. Dla potwierdzenia przesyłamy zdjęcia naszej damy oraz portret rodzinny z jej chłopakiem - dużym acz nad wyraz spokojnym Księciem Albertem :-)
Bardzo dziękujemy za pomoc, pozdrawiamy ciepło,
Karolina i Piotr