Pomoc pojawiła się zupełnie nieoczekiwanie.

Był środek lata – okres wzmożonej pracy w Azylu, borykającego się z trudnościami finansowymi, które są tu chlebem powszednim. Pieniędzy brakowało niemal na wszystko: karmę, środki czystości, no i przede wszystkim leki – zwłaszcza dla chorych kociąt, których w okresie letnim trafia do nas bardzo wiele. Urodzone w piwnicach, parkach czy na ulicy są na ogół chore i bez specjalistycznej pomocy i lekarstw nie mają szans na przeżycie. Niemal codziennie otrzymujemy informacje, że gdzieś okociła się następna bezdomna kotka, którą trzeba zabrać z małymi do – i tak już przepełnionego – Azylu. Toteż, gdy po raz kolejny sprawdzaliśmy pocztę, spodziewaliśmy się jeszcze jednej prośby o interwencję. Jakże wielkie było nasze zdziwienie, gdy okazało się, że to w imieniu, ni mniej ni więcej, tylko samej Kasi Kowalskiej napisała do nas Pani Ilona Mirowska, aby nam przekazać radosną wiadomość, że podczas I edycji charytatywnych licytacji w „Centrum Korespondencji Kasi Kowalskiej” zorganizowanej w ramach Akcji „SOS dla zwierząt” 21 lipca 2005 r. udało się zebrać kwotę 1113 zł, z których 913 zostało przekazanych Pani Irenie dla Azylu, a pozostałe 200 przeznaczono na operację i sterylizację chorej i bezdomnej kotki. Takiego wsparcia nikt się nie spodziewał. W ten sposób zyskaliśmy grono nowych przyjaciół i trafiliśmy pod opiekuńcze skrzydła Kasi Kowalskiej :-)))
Dlatego też, kiedy pani Irena przeczytała przypadkiem w gazecie, że podczas festynu rodzinnego „BądĄ bezpieczny w Warszawie” na Polach Mokotowskich w dniach 10-11 września będzie śpiewać również Kasia Kowalska, postanowiliśmy, po uzyskaniu zgody od organizatora na przeprowadzenie kwesty na rzecz naszych podopiecznych, zwrócić się do Pani Kasi z prośbą, aby podczas koncertu wspomniała o naszym azylu i kwestowaniu. I tym razem reakcja wokalistki przeszła nasze najśmielsze oczekiwania. Podczas występu Kasia Kowalska zwróciła się do publiczności z gorącą prośbą o wsparcie finansowe na rzecz mieszkających w Azylu kotów, zapewniając, że wolontariusze nie są oszustami. My tymczasem rozlokowaliśmy się w pobliżu ze stolikiem, parasolem i tablicą informacyjną, gdzie każdy mógł dowiedzieć się o Azylu, działalności Fundacji Św. Franciszkach, naszych kotach i ich potrzebach, spytać o adopcję, a także wrzucać datki do puszek.
Pomoc Kasi Kowalskiej dla bezdomnych zwierząt nie ogranicza się jednak tylko do organizacji i wspomagania akcji charytatywnych. Jest ona również czuła na los zwierząt wokół siebie i jeśli tylko widzi potrzebę pomocy, pomaga. Miejscem, które zwróciło jej szczególną uwagę są dwa przeznaczone do rozbiórki, opustoszałe i zdewastowane budynki, znajdujące się w okolicy domu znajomych Kasi. Wraz z Panią Barbarą Latką, wrażliwą na los kotów emerytką, dokarmiały mieszkające tam bezdomne koty.
Stojące samotnie pustostany cieszyły się jednak zainteresowaniem nie tylko ze strony bezdomnych kotów. Stały się też ulubionym miejscem pijackich libacji. Stąd też, aby nie dopuścić do zbierania się tam podejrzanych indywiduów zamurowano wszystkie otwory okienne na parterze. Nikt nie pomyślał jednak o kotach, które zostały w środku i nie miały jak się wydostać z pułapki. Kasia Kowalska niejednokrotnie wdrapywała się więc po drabinie na piętro i osobiście wyłapywała urodzone tam kocięta, aby ratować im życie, gdyż wszystkie wymagały leczenia i opieki weterynaryjnej. Woziła je do lecznicy i opłacała weterynarzy. Niestety Jej starania nie zawsze były uwieńczone sukcesem, gdyż wielu z nich nie dało się już uratować :-((

Było to jednak rozwiązanie tymczasowe – trzeba było wymyślić coś innego. I znów telefon Ilony Mirowskiej do Azylu: Co robić? Ustaliliśmy, że – tak jak zwykle postępujemy w takich sytuacjach – trzeba wyłapać wszystkie mieszkające tam zwierzęta, aby poddać je leczeniu, sterylizacji, a maluchy oswoić i znaleĄć im kochające domy. Nasi wolontariusze pojechali na miejsce akcji 19 i 20 września. Pierwszego dnia udało się złapać jedną dorosłą kotkę i kocura, które już są w trakcie leczenia, sterylizacji i kastracji, a także 3 dwumiesięczne kocięta, z których jednego wzięła od razu pod swój dach Kasia Kowalska - to ten na zdjęciach obok, na imię ma Siapa :-).
Kotek został od razu zbadany przez weterynarza, pozostaje teraz pod stałą opieką lekarską i ma się doskonale. Drugiego dnia interwencja nie była już jednak tak owocna. Tym razem udało się złapać tylko jedną czarną kotkę i... Wolontariusze jak zwykle rozstawili w budynkach specjalne klatki-pułapki, w których umieszczono na przynętę smakowitą kocią karmę. Teraz pozostało już tylko czekanie, nieraz trwające bardzo długo. Na dworze zaczęło już na dobre zmierzchać i w budynkach zapanowała ciemność. Toteż wszyscy odetchnęli z ulgą, gdy wreszcie usłyszeli suchy trzask zamykanej pułapki. Ktoś natychmiast wyniósł ją z budynku, aby jak najszybciej zawieĄć do Azylu pojmane zwierzę, by było jak najkrócej narażone na stres. Na zewnątrz jednak, kiedy zaniesiono klatkę do światła, zapanowała konsternacja.

To, co siedziało w środku w żaden sposób nie przypominało kota: złapaliśmy jeża! W pierwszej chwili mieliśmy nawet wielką ochotę rozszerzyć nieco profil Azylu o opiekę nad bezdomnymi jeżami, jednak po przeszukaniu terenu przed budynkiem z latarkami okazało się, że mieszka tam cała kilkuosobowa jeża rodzina z maleńkim dzieckiem, która najwyraĄniej miała się całkiem dobrze. Raczej nie mogliśmy przedstawić im korzystniejszych warunków lokalowych. Wypuściliśmy więc naszą ostatnią zdobycz, a sami razem z czarną kotką powróciliśmy do Azylu.

A tak wyglądają dziś - lipiec 2006 - Siapa i jej mama, które od roku już mieszkają u Kasi Kowalskiej.

Listopad 2006 - fotki Siapy i jej mamy, Poli.

Oraz apel Kasi Kowalskiej:

Grudzień 2006 - Pola i choinka.