W Azylu pani Ireny dom znajdują koty o różnym życiorysie. Część z nich to koty dzikie, półdzikie, które wcześniej mieszkały w piwnicach. Ostatnio coraz częściej okienka piwnic zamyka się, zamurowuje, lub zabija na głucho a koty pozostają w środku zagrożone śmiercią głodową. Wtedy osoby nieobojętne na ich cierpienie starają się zaapelować do sumienia właścicieli piwnic, a gdy to nie pomoże szukają pomocy w organizacjach zajmujących się zwierzętami. W wielu wypadkach te koty trafiają do azylu. Przeważnie już zostają, bo w miejscu gdzie do tej pory mieszkały nie są chciane. Rzadko też znajdzie się osoba, która zaadoptuje dorosłego kota. Z reguły koty piwniczne są półdzikie i nie ma nadziei aby je oswoić. Takich zwierząt nie oddajemy do adopcji.
Drugim rodzajem kotów są te, które trafiają do azylu po śmierci właścicieli lub wyrzucone z domów. Są one oswojone, przyjazne. Jednakże często są to koty dorosłe, starsze. Ich też nikt już nie chce. Wyrzucone na ulicę nie potrafią dać sobie rady, ponieważ wcześniej był zawsze ten człowiek, który się o nie troszczył. Do azylu często trafiają wygłodniałe i bardzo chore. Po wyleczeniu dołączają do któregoś ze stad i czekają (zwykle na próżno) na nowego właściciela.

Prosimy osoby wrażliwe na los zwierząt o wsparcie finansowo albo rzeczowe (karma, piasek dla kotów, koszyczki, miseczki, środki do odpchlenia, odrobaczenia, środki do dezynfekcji pomieszczeń).